EUROPA – L’EUROPE

Even dacht ik dat mijn Franse buurman Roland begin april tachtig zou worden. Ik vroeg ‘t hem. Blijkt achtenzeventig te zijn. “Je wilt me met alle geweld ouder maken dan ik ben…” schreef hij terug.

Dus hoef ik niet vervroegd naar het zuiden af te reizen.

Op de kaart waarop hij me hierover voorlichtte, stond ook een ander, somberder bericht. De oude Monsieur Miral overleed kort geleden, vierentachtig jaar oud werd hij. In de winter, toen ik hier in koud Holland was – ik had hem graag willen begraven. Samen met zijn vrouw en dochter dreef de schat, ginds in ver Le Blanc, mijn stamcafé: L’Europe.

Stamcafé is misschien wat veel gezegd, eerder een cafeetje. Toch zit ik daar minstens twee keer per week koffie te drinken. Vroeger koffie cum ballon Blanc, dat glas is echter van mijn menu gehaald.

Omringd was ik er steeds door oudere mannen, van mijn leeftijd dus. We groetten elkaar, met sommigen van hen schudde ik een Frans handje. Een van hen ving ik ooit op, toen hij steil en stijf achterover op de stenen vloer dreigde te vallen. Een ambulance voerde hem af, later zag ik hem terug. Verstandhouding is het trefwoord.

Nu dreigt L’Europe te verdwijnen. Door toedoen van politiek Europa dat zoveel leuke lokale dingen om zeep helpt. De malloten in Straatsburg en Brussel hebben een regel uitgevaardigd die omschrijft waaraan een café moet voldoen om een café te mogen zijn. WC bereikbaar voor invaliden, speciale opslag voor drank en etenswaar et cetera.

Daaraan hoeft een bestaand café nog niet te voldoen. Maar gaat het bedrijf over in nieuwe handen, dan is het zover. Mijn café is een lange pijpenla, die overgaat in een pijpengang, richting ver weg gelegen Wc’s van oude klasse. Valt niet te verbreden, de kosten van nieuw sanitair en zo zijn niet uit de minimale inkomsten op te brengen.

Een enigszins deskundig cafébezoeker weet ook dat L’Europe het krap redde, zo het dit al deed. Monsieur Miral was eigenaar van grote landerijen en ving daarvoor nogal wat pacht. Wellicht was het cafeetje wel zijn plaisir.

Nu zal zijn vrouw het misschien nog eventjes redden, al is ook dat niet zeker. De dochter die het erft, heeft het geld niet om het pand naar Europees behoren te renoveren. Al weer een met luiken afgetimmerd pand aan het kleine plein… Geen hond die er zijn winkelnering zal willen opzetten.

Het cafeetje is zo onooglijk dat ’t op het World Wide Web niet is te vinden, op geen van de foto’s, genomen in het stadje, komt het etablissement voor. Wel is er deze luchtopname.

Le Blanc, in de Indre
Le Blanc, in de Indre

Hierop zou ik het kunnen aanwijzen, althans de plek waar het staat – dat is het dan ook wel. Alsof het al niet bestond voor het verdween…

Langzaam word ik door al die zotte maatregelen uit het huis ‘Europa’ gedreven, een politieke institutie die als een kaartenhuis dreigt in te zakken. Dit zelfde Europa jaagt mij en de mijnen nu al uit L’Europe. Zoekt en vindt de ironie.

Bezoek ook mijn andere blog: sierksma.wordpress.com

Advertisements

Author: rjsiersk

contact: rjsiersk@xs4all.nl Sierksma was born in Friesland, a 'county' in the northern part of the Netherlands with its own language which he does not speak and with an obstinate population to which he both belongs and does not belong. A retired Professor of Social Philosophy and Aesthetics, as a Harkness fellow he taught at Rutgers and Berkeley Universities in the USA, and at GUAmsterdam and TUDelft in the Netherlands. In 1991 he was awarded his PhD from Leiden University on the subject of 'Surveillance and Task: Labour Discipline between Utilitarianism and Pragmatism'. His books include Minima Memoria (1993), Lost View (2002 with Jan van Geest), and Litter Scent (2013). He has published poems and articles in Te Elfder Ure, Nynade, Oasis and the Architectural Annual. Half the year he lives in Haarlem, the other half he spends in la France Profonde, living ‘in his own words’ as the house out there was bought with the winnings from his essay Eternal Sin, written for the ECI Essay Prize (1993). In this blog, Sierksma's Sequences, written in English, he is peeping round his own and other people’s perspectives. Not easily satisfied with answers nor with questions, he turns his wry wit to a number of philosophical and historical issues. His aim in writing: to make parts of the world light up in his perspective - not my will, thine! Not being a thief, he has no cook, one wife, some children, one lover and three cats.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s