HISTORIE ACTUEEL

 

Tief ist der Brunnen der Vergangenheit. Sollte man ihn nicht unergründlich nennen?

Mann, Joseph und seine Brüder

 

Hoe de ervaring te benoemen? Lastig. In elk geval een merkwaardige ervaring – ginds in Parijs, waar nog maar enkele weken geleden willekeurige mensen werden geëxecuteerd door willekeurige lieden die dit intussen niet meer zijn.

De terroristen kregen een naam, die van de slachtoffers ben ik alweer vergeten. Geen schande, wel een teken aan de wand.

Aan die wand in de Marais – een heerlijke wijk in deze metropool – werd een plaquette aangebracht, met daarop een gruwelijke mededeling. Met overal in de stad in het zwart geklede, bewapende politieagenten en her en der para’s met mitrailleurs als een kind in de armen, dacht ik even: ‘Verkeerde datum…’

DSCF1674

Mijn geheugen is zo slecht, dat ik deze aanslag uit 1982 was vergeten. Zes doden en tweeëntwintig gewonden – niet mis. Van de daders ontbreekt in dat geheugen in dit geval ook elk spoor, na het lezen van de namen niet meer die slachtoffers.

Zo’n onverwachte ontmoeting met het verleden accentueert iemands tegenwoordige tijd. Drie weken geleden was het een joodse winkel die het moest ontgelden. Opnieuw willekeurige slachtoffers, dit keer een van antisemitische waan. Elders zijn het moslims, christenen, hindoes of boeddhisten die de klos zijn – afhankelijk van de kleur van de lokale gekte. Zeg maar, dag in dag uit.

DSCF1673

En de geschiedenis holt verder. Restaurant Goldenberg draagt nog wel de naam Goldenberg maar is geen restaurant meer. ‘Japan rags’ staat er op de banner, maar in de gesloten winkel, afgeschermd door rolluiken, hangen slechts jeans. Voor afbraakprijzen.

DSCF1675

Rue des Rosiers moet nog steeds Jiddisch zijn. In elk geval kocht ik in een bakkerij, waarin ook op een doordeweekse dag de eigenaar een keppeltje droeg, heerlijk gebak.

Een ander teken van de oude wereld krijg ik, wanneer ik de winkel al smakkend heb verlaten, de kruimels al op gelaat en kleding. Vlak voor me houden vier dienaren van de wet een auto staande – twee politieagenten met getrokken pistool en iets verder op twee para’s met hun baby’s.

De mannen in de auto moeten naar buiten, de deuren gaan open, zo ook de achterbak. Ik loop maar door en heb, voor het geval het jongens uit de Maghreb zijn die gewoon ergens heen willen, medelijden met hen.

Nog meer geschiedenis, nu van iets oudere datum, ontmoet ik wanneer er nog geen week later geschaakt met een 96jarige vriend – afstammeling uit een joods geslacht die wel de oorlog overleefde.

Ooit trok hij als soldaat, die dienst nam in het Franse leger, met de invasie dat land binnen. Als beloning voor het zware werk mochten hij en zijn maten enkele dagen op verlof in de Lichtstad. Die zondagochtend moedigden zijn katholieke medestrijders hem aan om met hen bij de pater voorin de kerk de hostie te gaan halen.

Deze keek naar beneden, zag hoe het ermee stond – en gaf hem met een ironische glimlach om de lippen de hostie. Ik vroeg: ‘At je hem op?’ ‘Jazeker’. Waarop ik: ‘Dat was dan de tweede maal dat je Christus vermoordde…’

Het blijft huilen en lachen om die geschiedenis.

BEKIJK OOK MIJN DAGBLOG –sierksma.wordpress.com
Sierksma, 9.2/2015 Parijs – 14.2/2015 Haarlem

Advertisements

Author: rjsiersk

contact: rjsiersk@xs4all.nl Sierksma was born in Friesland, a 'county' in the northern part of the Netherlands with its own language which he does not speak and with an obstinate population to which he both belongs and does not belong. A retired Professor of Social Philosophy and Aesthetics, as a Harkness fellow he taught at Rutgers and Berkeley Universities in the USA, and at GUAmsterdam and TUDelft in the Netherlands. In 1991 he was awarded his PhD from Leiden University on the subject of 'Surveillance and Task: Labour Discipline between Utilitarianism and Pragmatism'. His books include Minima Memoria (1993), Lost View (2002 with Jan van Geest), and Litter Scent (2013). He has published poems and articles in Te Elfder Ure, Nynade, Oasis and the Architectural Annual. Half the year he lives in Haarlem, the other half he spends in la France Profonde, living ‘in his own words’ as the house out there was bought with the winnings from his essay Eternal Sin, written for the ECI Essay Prize (1993). In this blog, Sierksma's Sequences, written in English, he is peeping round his own and other people’s perspectives. Not easily satisfied with answers nor with questions, he turns his wry wit to a number of philosophical and historical issues. His aim in writing: to make parts of the world light up in his perspective - not my will, thine! Not being a thief, he has no cook, one wife, some children, one lover and three cats.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s