ZEILEN

luchtfietser dichter
pen noch pedaal
in bergen van wind

Ad Zuiderent

Een dag lang zeilen was voor mij vroeger de enige manier om een nacht goed te kunnen slapen. Niet alleen het ruisende water, een verdubbelde zon die de ogen vermoeit en de bestendig zingende wind in de zeilen deden hun sussend werk. Het was vooral het gevoel uit de tijd te zijn genomen.

In een vaartuig verdampt op het water de alledag in niets. Het maakt weliswaar vaart, maar is doelloos is, waardoor het tempo geen maat heeft. Ins blauen hinein. Oevers, langs een meer toch niet al te ver weg, lijken deel te nemen aan een andere wereld. Na uren terug aan land deint de solide bodem onder het onwennig lijf – water waarover je, nu zonder boot, lijkt te varen.

Ouder geworden kom ik niet meer in bootjes – ik slaap nog steeds slecht. Je mag het doen met een toevallig in de schoot geworpen zeil, een rood hoeslaken dat met kleurige knijpers aan de lijn hangt te drogen.

ZEILEN

De altijd even statige als statische foto kan slechts via de omweg van woorden een indruk geven van het windkolken rond dit doek. Gereefd als het ware, tenslotte stak hier vrij plots een straffe wind op. Deze opname toont goed hoe een derde van het doek is ingenomen.

DSCF5116

Om deze statiën te kunnen presenteren, klik ik zeker een keer of dertig – op zoek naar momenten waarop de camera het laken in weer een nieuwe wapperfase weet te vangen. De fotograaf stelt eisen aan de manier waarop zelfs de plooien in beeld komen.

DSCF5120

Hier lig ik dan – doodstil in mijn hangstoel. Zelfs mijn ogen bewegen niet, turen slechts. De geluiden van wind, struiken en laken voegen zich, het voert me terug naar het zeilen van vroeger. Helaas, geen zon vandaag. Toch imiteert het grind vrij aardig dat schitteren van licht in kleine golfjes.

DSCF5121

Speelt de wind met mij – Speel ik met de wind – Speelt de wind met het laken – Speelt het laken met de wind – Spelen we met elkaar – Speelt mijn verleden met ons allemaal? Speelt wellicht de wijn mee, die ik nu al enkele uren nuttig?

Even zie ik stijlvol een schip met een rood doek om de hoek van het huis zeilen. Vaart het weg, grotere wateren op, naar verre streken, misschien wel naar Brazilië waarover het boek gaat dat geduldig naast me op het leestafeltje licht te wachten?

Of komt het schip binnenvaren – het anker zo meteen uitgegooid op mijn cour? Het zeilrood roept regels op uit een eigen gedicht – Son and Father.

So now, high on the hills of Tivoli,
I was to tell my son the story of another death.
Again on heights, this time Kap Sunion sublime,
young Theseus left for Crete,
and promised father Aegeus
– in case he won –
a white sail on return.
Love drained his wits, alas.
Out on the cliffs the old man waited,
and saw the ship approach, brownsailed.
Then jumped.

Sierksma La Roche

Bevalt u dit blog, stuur het aan vrienden en kennissen.
Bekijk ook het andere blog: sierksma.wordpress.com

Advertisements

Author: rjsiersk

contact: rjsiersk@xs4all.nl Sierksma was born in Friesland, a 'county' in the northern part of the Netherlands with its own language which he does not speak and with an obstinate population to which he both belongs and does not belong. A retired Professor of Social Philosophy and Aesthetics, as a Harkness fellow he taught at Rutgers and Berkeley Universities in the USA, and at GUAmsterdam and TUDelft in the Netherlands. In 1991 he was awarded his PhD from Leiden University on the subject of 'Surveillance and Task: Labour Discipline between Utilitarianism and Pragmatism'. His books include Minima Memoria (1993), Lost View (2002 with Jan van Geest), and Litter Scent (2013). He has published poems and articles in Te Elfder Ure, Nynade, Oasis and the Architectural Annual. Half the year he lives in Haarlem, the other half he spends in la France Profonde, living ‘in his own words’ as the house out there was bought with the winnings from his essay Eternal Sin, written for the ECI Essay Prize (1993). In this blog, Sierksma's Sequences, written in English, he is peeping round his own and other people’s perspectives. Not easily satisfied with answers nor with questions, he turns his wry wit to a number of philosophical and historical issues. His aim in writing: to make parts of the world light up in his perspective - not my will, thine! Not being a thief, he has no cook, one wife, some children, one lover and three cats. He would not ind being a cat.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s